A última, a definitivamente derradeira

Tan viva, brillante, enfeitizadamente amarela

Quizás se as bágoas do sol puideran cantar

contra unha branca pedra…

Tan, tan amarela

Voando transportaba o seu resplandor tan alto…

Marchou, seino porque desexaba bicar o mundo

nun adeus.

Hai sete semanas que vivo aquí

encerrado neste gueto

Pero aquí atopei á miña xente.

Chámanme os dentes de león

e as brancas candeas de castiñeiro no patio.

Somentes nunca vin outra bolboreta

Aquela foi a derradeira

As bolboretas non viven aquí,

no gueto.

Poema “A bolboreta” escrita en Terezín en 1942 por Pavel Friedmann (1921-Auschwitz 1944)

Adaptación ao galego: Adela T. Maroño